آمنه، دختر جوان پروانه‌ای ما، نه با زخم‌هایش شناخته می‌شود… بلکه با استعداد، اراده و صدایش. ساز ترمین را با همان دستان زخمی می‌نوازد؛ نه برای فرار از رنج، بلکه برای ساختن رؤیایی که حقش است. هر نتِ موسیقی‌اش یعنی: «من فقط یک بیمار نیستم… من می‌توانم بدرخشم.»
آمنه می‌گوید بزرگ‌ترین آرزویش این است که جامعه بیشتر بیماری ای‌بی را بشناسد، تا او و دیگر پروانه‌ها بتوانند در مدرسه، دانشگاه، محل کار و زندگی آن‌طور که شایسته‌اند دیده شوند، پذیرفته شوند و دوست داشته شوند. ما به این دختر پر از استعداد افتخار می‌کنیم… و باور داریم روزی روی صحنه‌های بزرگ با همان لبخند همیشگی خواهد درخشید. اگر امروز صدای آمنه را شنیدید، این پست را بازنشر کنید تا مردم بیشتری با خانه ای‌بی و بیماری پروانه‌ای آشنا شوند. تا هیچ پروانه‌ای بخاطر زخم‌هایش از رؤیاهایش عقب نماند.
