دلنوشته ای از زبان یک پروانه

پست منتشر شده در فضای مجازی مدیرعامل و موسس خانه ای بی ایران ، تقدیم نگاه پرمهر شما نیکوکاران عزیز :

گاهی بزرگ‌ترین هدیه زندگی،نه تبریک‌هاست،نه جشن‌ها… 
بلکه لبخندی است که بر لب یک کودک می‌نشیند،دعایی است که مادری از ته دل می‌کند،و امیدی است که دوباره به یک خانواده بازمی‌گردد.
اگر امروز به مناسبت سالروز تولدم، این دلنوشته را از زبان یکی از فرزندان عزیز خانه ای‌بی می‌شنوم، آن را لطف خداوند و محبت همه شما مردم شریف می‌دانم؛ مردمی که سال‌هاست بی‌ادعا، کنار بچه‌های پروانه‌ای ایستاده‌اند.
آنچه انجام شده، حاصل همدلی یک خانواده بزرگ است؛خانواده‌ای که اعضایش، بیماران، والدین، همکاران، خیرین و همه انسان‌های مهربانی هستند که اجازه نداده‌اند هیچ پروانه‌ای احساس تنهایی کند.
از خداوند مهربان می‌خواهم تا زمانی که توفیق خدمت دارم، بتوانم امانت‌دار خوبی برای این عزیزان باشم و در کنارشان بمانم.
دعای خیر شما، بزرگ‌ترین سرمایه این مسیر است.