ده سال پیش، خانه‌ای بنا شد؛ نه فقط با آجر و دیوار، بلکه با عشق، امید و آرزوی روزهایی بهتر برای بیماران پروانه‌ای ایران…
در این ده سال، کنار هم از روزهای سخت عبور کردیم؛ مرهم زخم‌ها شدیم، برای درمان تلاش کردیم، به شهرهای دور و نزدیک سفر کردیم، با پروانه‌ها خندیدیم و گاهی همراهشان اشک ریختیم…
از تأمین پانسمان و خدمات درمانی تا حمایت‌های معیشتی، جشن‌ها و سفرهای خاطره‌انگیز؛ هر قدم برای یک هدف بود: اینکه هیچ پروانه‌ای احساس تنهایی نکند.
و سرانجام، پس از سال‌ها پیگیری و دادخواهی، شاهد یکی از شیرین‌ترین اتفاقات این مسیر بودیم؛ احقاق حقوق بیماران.
اما این پایان راه نیست…
هنوز زخم‌هایی هست که باید مرهمشان باشیم، آرزوهایی که باید به حقیقت تبدیل شوند و پروانه‌هایی که برای لبخندشان باید تلاش کنیم.
خانه ای‌بی فقط نام یک مؤسسه نیست؛ خانه امید، همدلی و خانواده بزرگی است که ده سال است کنار هم ایستاده‌اند.
از تمامی خیرین، همراهان، پزشکان، مسئولان دلسوز و خانواده‌های پروانه‌ای که در این مسیر کنارمان بوده‌اند، صمیمانه سپاسگزاریم.
