وقتی دردِ زخم، کمتر از دردِ بیتوجهی است
اینجا خانه محمدرضاست؛ نوجوانی از بچههای EB در شهر قم. زخمهایی که بر تن محمدرضاست، نتیجهی یک بیماری ژنتیکی نیست… نتیجهی بیتوجهی و نبود حمایت از این بیماران است. حرفهای تلخی در این ویدئو گفته میشود .دردِ دلی از زبان پدری که بچهی خودش را با همین زخمها دیده و حالا با دیدن محمدرضا، دلش آتش میگیرد.
یک سؤال ساده:
اگر فرزند یک مسئول هم EB داشت،باز هم وضعیتش همین بود؟
باز هم با کمبود دارو، نبود خدمات، نبود پانسمان و بیتوجهی رها میشد؟!
ما شاهد این بیعدالتی هستیم ما صدای این بچهها خواهیم بود.
ودیو مربوط به سفر استانی مدیرعامل خانه ایبی به جنوب استان قم – اسفند ۱۴۰۳


